نيز از آن حفريات اين‌طور بدست مىآيد كه هنديهاى قديم نظير مردمان قديم مصر از معالجه نمودن با گياهان بهره‌مند مىشدند و در اين علم حاذق و ماهر بودند ، از جملهء آنان : سوسروتا بود ، تا اينكه بعد از آن حكماء و اطباء قديم يونان روى كار آمدند و در قرن چهارم و پنجم قبل از ميلاد كتابهائى راجع بمعالجه با گياهان نوشتند و بيادگار نهادند ، مشهورترين آنان در اين علم عبارتند از : هيبوقراط ، تيوفراستوس ، ديسكوريدس ، بلينوس و كالينوسن . تأليفات آنان كه دربارهء معالجهء با گياهان نوشتند مصدر اساسى و پايه‌گذارى براى علم طب شد ، آنگاه بعد از آنان دكتران عرب روى كار آمدند و اين علم را از ايشان آموختند ، سپس رفته‌رفته اين علم بوسيلهء تجربيات جديدش توسعه پيدا كرد و ابن سينا و محمّد بن زكرياى رازى در اين علم بر اطباء مقدم بودند . در قرن دوازدهم بود كه رهبان‌ها در اروپا از شغل و معالجه بوسيلهء گياهان و كشت و زرع آنها جلوگيرى نمودند ، مشهورترين آنان : راهبه‌اى بود بنام : قديسه هيلديكارد و مؤلف آنكه آن را فيزيا نام نهاد مشهور است . موقعى كه ملت عرب اندلس را فتح كرد در اروپا خدمتى بطب و معالجهء با گياهان شد ، به اين معنى كه از معلومات اطباء عرب و گياهان شرق بر معلومات آنان افزوده شد . كما اينكه جنگهاى صليبى نسبت بشرق همينطور بود . اين علم بعد از اينكه آمريكا خواص و فوائد بسيارى از گياهان طبى را كشف نمود پيشرفت مهمى كرد ، بعد از آنكه دستگاه چاپ در قرن پانزدهم كشف شد تأليفات زيادى در معالجهء با گياهان بوجود آمد . انتشار اين‌گونه تأليفات بطورى عموميت پيدا كرد كه در اروپا در رديف انجيل بشمار مىرفت و خانه‌اى در اروپا نبود كه از اين‌گونه كتابها خالى باشد ، معالجهء با گياهان تا تاريخ فوق فقط بوسيلهء تجربيات و نتائج مثبتى كه گرفته مىشد معمول و مرسوم بود . نه اينكه مواد شافى و خواص آنها و طريق تأثير آنها را در جسم مريض از طريق علمى و خواندن مورد بحث قرار بدهند ، اطباء جمع‌آورى گياهان